پروژه تولید عروسک‌های «دارا و سارا» را می‌توان یکی از شناخته‌شده‌ترین تجربه‌های سیاست‌گذاری فرهنگی در حوزه کودک و نوجوان دانست؛ طرحی که نه صرفا با هدف تولید یک اسباب‌بازی، بلکه در پاسخ به نگرانی‌های فرهنگی دهه ۷۰ خورشیدی شکل گرفت و از همان ابتدا، کارکردی فراتر از بازار مصرف برای آن تعریف شد؛ نگاهی مشخصا فرهنگی که چالش‌هایی از جمله نبود استقبال کودکان از این عروسک‌ها را می‌توان به آن نسبت داد.