صنایع‌ دستی در حالیکه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ارکان اقتصاد فرهنگ، اشتغال‌زایی و حفظ میراث ناملموس ایران شناخته می‌شود، در زمان بروز هر بحران اقتصادی و اجتماعی، بیش از سایر بخش‌ها دچار رکود و فروپاشی می‌شود. یک پژوهشگر صنایع‌دستی و مدرس دانشگاه، ریشه این آسیب‌پذیری را نه صرفاً در بحران‌های مقطعی، بلکه در فقدان نگاه آمایش سرزمینی و جدایی سیاست‌گذاری صنایع دستی از بسترهای اجتماعی، فرهنگی آن می‌داند.